7 Δεκ 2011

Ξεθωριασμένες Aναμνήσεις

Ένα ζεστό καλοκαίρι πρωτοαντίκρισα εσένα...τα μάτια μας είπαν τόσα πολλά,όσα δεν είπαν ποτέ τα χείλη μας. 

Έφυγες κι όμως είσαι εδώ,σε οτιδήποτε,σκεφτώ,ακουμπήσω,κοιτάξω,αγγίξω,ξεχάσω...
Είσαι εδώ λες και είναι χθες λες και είναι τώρα...
Είσαι εδώ,με κοιτάς,με φιλάς,με ακουμπάς,με χαϊδεύεις,μου κανεις ερωτα,μου δίνεις το χαμόγελο της ευτυχίας...

Είσαι εδώ..Μα δεν είσαι..!!!

Μα πώς μου ζητάνε να χαμογελάσω χωρίς να το νιώθω,πώς μου ζητάνε να
ζήσω,ενώ δεν μπορώ χωρίς εσένα,πώς μου ζητάνε να προχωρήσω χωρίς
να καρατάς το χέρι μου...
Δεν ξέρουν πώς νιώθω,δεν ξέρουν τι σκέφτομαι,δεν ξέρουν πόσο μου
λείπεις δεν ξέρουν τι είσαι εσύ για μένα.. 


Σκέφτομαι τα πάντα δεν αφήνω ούτε λεπτό που έζησα μαζί σου να φύγει
μακριά,θέλω να είσαι εδώ μαζί μου, διπλα μου, πλάι μου..
Όχι δεν θα ξεχάσω αγαπημένε μου τίποτα,τα έχω πολύ καλά κρυμμένα ώστε
ούτε ο χρόνος να μην μπορεί να μου πάρει αυτά που έζησα μαζί σου. 






                            Φεύγουν οι μέρες,οι μήνες,τα χρονια,ξεθωριάζουν οι αναμνήσεις
μου,προσπαθώ όμως αγαπημένε μου να σε έχω ακόμα εδώ,όμως ο χρόνος
θα με νικήσει,όλα ξεθωριάζουν σιγά σιγά,όλα αλλοιώνονται και εγώ παλεύω
κάθε μέρα και πιο πολύ για να σε κρατήσω εδώ,όμως αγαπημένε μου είναι
θολά όλα,τα ματια σου ,τα χείλη σου,η φωνή σου,το χάδι σου,το φιλί
σου..... 


  

Συγγνώμη αγαπημένε μου που δεν είμαι άξια να να κρατήσω ακέραια όλα αυτά
που μου έδωσες,να ξέρεις μόνο ότι προσπάθησα και ότι πάλεψα,αλλά όλα
ξεθωριάζουν σιγά σιγά και εσύ χάνεσαι στις ξεθωριασμένες αναμνήσεις μου....
Συγγνώμη....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κόκκινες Σταγόνες!