Πως κατέκτησες το μυαλό μου τόσο απλά...
Δυο λέξεις σου,ένα βλέμμα σου με έκαναν να
σου αφεθώ...
Να σου αφεθώ έτσι απλά,δίχως φραγμούς.
Ένιωσα σαν μια πλαστελίνη στα χερια σου,και εσύ με πολύ αγάπη και φροντίδα
άρχισες να με πλάθεις,τα δυνατά δυναμικά σου χερια έχουν αφήσει σημάδια στο κορμί
μου,σημάδια που με κάνουν ευάλωτη στην
σκέψη σου,ένιωσα τα άκρα τον δαχτύλων σου
σε όλο μου το είναι.
Μέθυσα από την εικόνα σου ,μέθυσα από το
άγγιγμα σου,μέθυσα από την προσωπικότητα
σου,μέθυσα από τα φιλια σου.
Νιώθω ακόμη μεθυσμένη και γοητευμένη!
Η σκέψη μου γεμάτη από εσένα!
Αναπολώ την μορφή σου,αναπολώ την φωνή σου.
Σφηνωμένη του πόθου σου η κραυγή μέσα στο μυαλό μου.
Ο καιρός περνάει,ο χρόνος κυλάει...
Όλα ξεθωριάζουν.Όλα φεύγουν μακριά και εγώ εδώ, προσπαθώντας να σου κάνω συντροφια.
Με λίγες λέξεις - με λίγες μνήμες που έχουν απομείνει
προσπαθώ να σε έχω,να σε προσέχω,να σε φροντίζω
να σε νοιάζομαι.
Χαρά μου η χαρά σου,πόνος μου ο πόνος σου,
λύπη μου η λύπη σου,αδυναμία μου η αδυναμία σου.
Απόσταση μου η απόσταση σου!
Ότι σου έδωσα μου τα έδωσες αργότερα τόσο γενναιόδωρα
και εγώ τώρα εδώ κάθομαι και μετράω την ατέλειωτη αγάπη σου,όπου δεν έχει όρια και φραγμούς.
Αναρωτιόμουν αν πέρα από τα όμορφα παραμυθια
θα μπορούσε να υπήρχε τέτοια αγάπη και όμως εσύ μου έδειξες και μου έμαθες πως υπάρχει πολύ μεγαλύτερη!
Και τώρα εγώ εδώ σαστισμένη με ένα κοφτερό μαχαίρι στα χερια έτοιμη να σου ξεριζώσω
την καρδια,να σου πάρω την ζωή,να σου δώσω τον πόνο
έναν πόνο που θα σου στερήσει και την πιο μικρή ανάσα.
Και εσύ...ακόμη εδώ!Να με κοιτάς,να μου χαμογελάς μα πάνω απ όλα να με αγαπάς!
Η ώρα πλησιάζει και το κοφτερό μαχαίρι στα χερια μου δεν λέει να φύγει,προσπαθώ να το πετάξω μα δεν μπορώ
πίστεψε με κάνω τα πάντα να το πετάξω μαρκιά και με τα χερια μου να σε κλείσω στην αγκαλιά μου για πάντα
μα το μαχαίρι είναι λες και έχει κολλήσει επάνω στην παλάμη μου και τίποτα πλέον δεν μπορεί να ανατρέψει αυτήν την δολοφονία!
Σου φωνάζω να τρέξεις,να φύγεις μακριά μα τίποτα,μένεις εδώ δίχως να κανεις κάτι να το ανατρέψεις,το χαμόγελο σου δεν σβήνει από τα χείλη σου
το μονο που σε νοιάζει είναι εγώ να μην πονέσω.
Με κόκκινα και καυτά δάκρυα να τρέχουν σαν αγριεμένη θάλασσα το χέρι μου προχωράει προς τον στόχο, την καρδια σου...Συγγνώώώώώμη!
-Σ'αγαπώ!!!
