Σ'αγαπώ

 


 

Ότι σου έδωσα μου τα έδωσες αργότερα τόσο γενναιόδωρα
και εγώ τώρα εδώ κάθομαι και μετράω την ατέλειωτη αγάπη σου,όπου δεν έχει όρια και φραγμούς.
 
Αναρωτιόμουν αν πέρα από τα όμορφα παραμυθια
θα μπορούσε να υπήρχε τέτοια αγάπη και όμως εσύ μου έδειξες και μου έμαθες πως υπάρχει πολύ μεγαλύτερη!

Και τώρα εγώ εδώ σαστισμένη με ένα κοφτερό μαχαίρι στα χερια έτοιμη να σου ξεριζώσω
την καρδια,να σου πάρω την ζωή,να  σου δώσω τον πόνο
έναν πόνο που θα σου στερήσει και την πιο μικρή ανάσα.

Και εσύ...ακόμη εδώ!Να με κοιτάς,να μου χαμογελάς μα πάνω απ όλα να με αγαπάς!







Η ώρα πλησιάζει και το κοφτερό μαχαίρι στα χερια μου δεν λέει να φύγει,προσπαθώ να το πετάξω μα δεν μπορώ
πίστεψε με κάνω τα πάντα να το πετάξω μαρκιά και με τα χερια μου να σε κλείσω στην αγκαλιά μου για πάντα
μα το μαχαίρι είναι λες και έχει κολλήσει επάνω στην παλάμη μου και τίποτα πλέον δεν μπορεί να ανατρέψει αυτήν την δολοφονία!

Σου φωνάζω να τρέξεις,να φύγεις μακριά μα τίποτα,μένεις εδώ δίχως να κανεις κάτι να το ανατρέψεις,το χαμόγελο σου δεν σβήνει από τα χείλη σου
το μονο που σε νοιάζει είναι εγώ να μην πονέσω.

Με κόκκινα και καυτά δάκρυα να τρέχουν σαν αγριεμένη θάλασσα το χέρι μου προχωράει προς τον στόχο, την καρδια σου...Συγγνώώώώώμη!

-Σ'αγαπώ!!!

Μην κλαις

Μην κλαις..και μην λυπάσαι ζωή μου!
Τα ματια σου βούρκωσαν σαν τον μεθυσμένο ουρανό
Τα χείλη σου στέγνωσαν σαν την αγρια έρημο
Δεν φεύγω αν δεν φύγεις
Δεν θα ξεχάσω αν δεν ξεχάσεις!

Βροχή μου!

Όταν διαλαλείς τον ερχομό σου μέσα στην
 ατμόσφαιρα..

Όταν η γη ανοίγει την αγκαλιά της να σε
υποδεχτεί  βαθιά μέσα της..

Όταν τα σύννεφα  κάνουν θορύβους μονο 

για εσένα..
Όταν οι άνθρωποι  φοβούνται μην 

τους ακουμπήσεις ..

Όταν  οι άγγελοι χορεύουν μαζί σου!
Όταν   εγώ βλέπω εσένα  γίνομαι  εσύ!

Είσαι τόσο όμορφη τόσο μοναδική
 πάντα έχεις την πιο όμορφη αίσθηση

Την πιο όμορφη παρουσία 

Την πιο όμορφη  εικόνα 

Και εγώ γίνομαι ένα με κάθε σταγόνα σου βροχή μου!

Aργός θάνατος

Ένας αργός θάνατος που κάθε μέρα όλο και πιο πολύ σου αδειάζει τα σωθικά
σου,ο αέρας που αναπνέεις τελειώνει σιγά σιγά,η ψυχή σου φεύγει από εσένα
αργά αργά και εσύ αργοσβήνεις επειδή αγάπησες,επειδή πίστεψες,επειδή
ένιωσες,επειδή εμπιστευτικές..

Νιώθεις ότι δεν έχεις φωνή,νομίζεις ότι φωνάζεις και ότι δεν σε ακούει κανεις,δεν
υπάρχει κανεις να σε βοηθήσει,είσαι μονη με τον ζωντανό εφιάλτη,τρέχεις σε
ένα τούνελ όπου δεν βλέπεις πουθενά φως,δεν υπάρχει ούτε μια σκάλα ώστε να
την ανεβείς ώστε να ανασάνεις καθαρό αέρα,δεν υπάρχει τίποτα ώστε να
κρατήσεις,όλα είναι τόσο μαύρα που σε φοβίζουν,κλαις αλλα δεν έχεις αλλα
δάκρυα,τα δάκρυα σου τώρα είναι κόκκινα,φωνάζεις αλλα δεν ακούγεσαι,η φωνή
σου είναι βουβή,τρέχεις αλλα δεν κανεις βήμα...

Το μονο που πρέπει να κανεις είναι να απλώσεις το χέρι σου,και εγώ θα είμαι
εκεί,δεν θα ρωτήσω τίποτα,δεν θα πω τίποτα,θα σκουπίσω τα κόκκινα δάκρυα
σου,θα σου δώσω την ανάσα μου,θα σου δώσω το χέρι μου και θα σε τραβήξω
εκεί ακριβώς που σου αξίζει!!